Video
Dresden 28.9.2026

Młody saski elektor Fryderyk August I („Mocny”) wrócił w grudniu 1696 roku do Drezna po służbie jako naczelny dowódca cesarskiej armii w Wielkiej Wojnie Tureckiej. Przywiózł ze sobą z Wiednia nową metresę – hrabinę Maximiliane Esterle. Dla wszystkich stało się wtedy jasne to, o czym od jakiegoś czasu szeptano za kulisami: Fryderyk August odwrócił się od swojej dotychczasowej faworyty, inteligentnej i wykształconej hrabiny Marii Aurory von Königsmarck (1662–1728). Jako pierwsza maîtresse en titre „saskiego Króla Słońce” zajmowała ona do tej pory wyjątkową pozycję na drezdeńskim dworze. Zaledwie kilka tygodni wcześniej, w październiku 1696 roku, urodziła wspólnego syna – przyszłego wodza Maurycego Saskiego. Wolter nazwał ją później nawet „najsłynniejszą kobietą dwóch stuleci”. Wraz z przybyciem Esterle do Drezna Aurora von Königsmarck nie tylko utraciła swoją dotychczasową pozycję w oczach dworu, ale musiała także zmierzyć się z osobistym odrzuceniem i bólem nieodwzajemnionej miłości.

​

​Karnawał 1697 roku, obchodzony w Dreźnie wspaniale na wzór wenecki, dał wszechstronnie uzdolnionej literacko i artystycznie hrabinie okazję, by na swój sposób sobie z tym poradzić. 19 lutego dziennik dworski odnotowuje bal maskowy oraz wykonanie niewielkiego niemieckojęzycznego „opera-baletu” z francuskim epilogiem – wystawionego przez „damy i kawalerów” z szeregów szlacheckiej publiczności. Tytuł na drukowanym libretcie brzmi po prostu „Fastnachts-Lust”. Akcja opowiedziana w trzech scenach za pomocą śpiewu i tańca koncentruje się wokół opuszczonego, cierpiącego kochanka oraz alegorii Nadziei, Zazdrości i Radości. Jako czwartą scenę zaprezentowano fragmenty komedii Anne Mauduit de Fatouville „La Fille savante” („Uczona córka”, Paryż 1690).